ทีแรกก็คิดว่าจะปล่อยให้มันผ่านๆไป ไม่อยากสนใจ แต่แล้วมันก็ไม่สามารถสลัดความรู้สึกบางอย่าง เกี่ยวกับมุมมอง และทัศนคติต่อการทำงานอย่างจริงๆจังๆนี้ได้
เอาเป็นว่าไอ้เจ้ทำงานเป็น outsourcing call agent ให้กับ air lineๆ หนึ่งก็แล้วกัน
เมื่อวานตอนที่พักกลางวันเสร็จ กำลังจะเดินกลับขึ้นไปทำงาน รปภ ก็เข้ามาบอกให้ช่วยคุยกับลูกค้าให้หน่อย เกี่ยวกับโทรศัพท์สาธารณะที่อยู่ในออฟฟิส
ลูกค้ากลุ่มนั้นมากัน3คน ต้องการโทรศัพท์ไปต่างประเทศโดยใช้การ์ด แต่ปรากฏว่าไอ้โทรศัพท์ที่มีมันเป็นdomestic ไม่สามารถโทรออกได้ ไอ้เจ้ก็อธิบายไปว่ามันใช้ไม่ได้ยังไง
ชาวต่างชาติกลุ่มนั้นสอบถามได้ใจความว่ามาจากศรีลังกา ต้องการโทรกลับประเทศด่วน
ดูท่าทางเค้าร้อนรน ไอ้เราก็อยากจะช่วย เลยเดินเข้าไปถามพี่ที่หน้าfront ซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่reservation เค้าน่าจะช่วยได้ อย่างน้อยก็ภาษาดีกว่าเรา
คนแรก พอเราบอกไปว่า "พี่คะ ลูกค้าเค้าต้องการใช้โทรศัพท์ต่างประเทศ เรื่องด่วน.. แถวนี้มีตู้ที่ใช้การ์ดโทรได้มั้ย? "
เค้าก็มองหน้าเฉยๆ ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ จนมีอีกคนนึงมา ก็บอกไปแบบเดียวกัน เค้าก็บอกว่า " ไม่รู้เหมือนกัน.." ซึ่งมันน่าผิดหวัง ไม่ว่าจะในสายตาของพนักงานที่นี่คนหนึ่ง หรือคนนอก แม้กระทั่งลูกค้าเอง ซึ่งเค้ามาใช้บริการ แต่กลับไม่ได้รับความใส่ใจ เพราะถือว่า " ธุระไม่ใช่" พูดง่ายๆก็ " ไม่เกี่ยวกับกู "
ไอ้เจ้หันกลับไปถามผู้ชายคนนึง ที่ดูจะเป็นหัวหน้าเพราะมีอายุมากสุดในนั้นว่า
"เรื่องด่วนจริงๆใช่มั้ย?"
เค้าก็ตอบว่า ด่วนมาก... เห้ออ เอาวะ
ก็เลยขอเบอร์โทรที่เค้าจะติดต่อ แล้วก็เอามือถือตัวเองกดไป
งมกันอยู่พักนึง เพราะเบอร์ที่เค้าให้มามันผิด ก็ไอ้ตัวเลข 001 009 ไรเนี่ยแหละ
ซักพักก็โทรติด แล้วก็ให้เค้าคุยไป เบ็ดเสร็จ 3นาที
ไอ้เจ้ไม่รู้หรอกว่าโดนไปเท่าไหร่ ก็ถือว่าช่วยๆกันไป
โทรเสร็จ เค้าก็ถามว่า ผมต้องจ่ายคุณเท่าไหร่?
ในใจตอบว่า ..กูจะรู้มั้ยว่านาทีละกี่บาท
ก็บอกไปว่าไม่เป็นไร เราไม่เอาหรอก แล้วก็สอนวิธีกดเบอร์ที่ถูกต้องให้
คราวหน้าจะโทร ก็ไปหาตู้เองละกัน
เค้าก็ชวนคุยแป้บนึง แต่เห็นว่ามันได้เวลาทำงานแล้ว ก็เลยขอตัว
ก่อนนั้น เค้าถามว่า คุณทำงานที่นี่เหรอ? เป็นพนักงานที่นี่?
ก็ตอบไปว่าใช่ เค้าก็ขอชื่อไป จะส่งการ์ดมาขอบคุณ
ก็ให้ชื่อเค้าไป แล้วก็วิ่งขึ้นไปทำงานต่อ
เรื่องเป็นอันจบไป แต่สิ่งที่ไม่จบคือความรู้สึกขัดแย้งในตัวเอง
อย่างแรก นี่กูทำเรื่องโง่ๆลงไปอีกรึเปล่า ให้ใครก็ไม่รู้ใช้มือถือโทรไปเมืองนอก
รวยมากใช่มั้ย? แล้วทำไมคนอื่นถึงไม่ยื่นมือเข้ามาช่วย?
ทำไมคนพวกนั้นมันไม่มีมือถือของตัวเองรึไง(วะ)?
ทำไมไม่ให้มันไปหาโทรตู้ข้างนอกเอง?
ช่างเหอะ ก็แค่ความรู้สึกขัดแย้งนิดๆ
รู้แต่ว่า ที่ทำไป ไม่ใช่เพราะไอ้เจ้อยู่ในฐานะของ พนักงานบริษัทนี้
ที่จะต้องมารักษาหน้าตาหรือความดีงามให้กับบริษัท
แต่กูทำไปเพราะเห็นแก่มนุษย์ด้วยกัน เมื่อเขาเดือดร้อน เราช่วยได้ก็อยากช่วย
แค่นั้น...
แต่ก็นั่นแหละ คำถามสุดท้าย
ทำไมอีพวกเวรทั้งหลายนั่น ไม่มีจิตจะสำนึกแบบนี้บ้าง
ทั้งๆที่ก็กินเงินเดือนมากกว่ากู2เท่า
จบข่าว...
