ไม่ได้มาเขียนนานมากเหมือนกัน หลังจากที่ผ่านมาก็ทำแต่งานๆๆๆๆ
เก็บเงินไปหาลูกๆ 5555
ไลฟ์คราวนี้รู้สึกว่ามันช่างยาวนานเหลือเกิน
ถึงแม้ว่าจะเป็นรอบสุดท้ายของปีนี้
ใจหายเหมือนกันนะ เหมือนกับสิ่งที่เรารัก เริ่มที่จะแตกสลายไปทีละน้อย

ทั้งตัวของตัวเอง ทั้งFAKE? ทั้งคนที่เรารัก ทั้งครอบครัว เพื่อน และความหวัง

คำถามที่ถามตัวเองหลายต่อหลายครั้งว่าทำไม ทำไม และ ทำไม
ทำไมเรื่องพวกนี้จะต้องมาเกิดกับเราด้วย
และทำไมมันถึงไม่ผ่านไปเสียที
คิดไปคิดมา เหตุการณ์แบบนี้เคยเกิดขึ้นมาครั้งนึงแล้ว
และมันก็ยากเย็นเหลือเกิน กว่าจะผ่านมันไปได้

ความรู้สึกที่ว่า แทบไม่อยากจะหายใจอีกต่อไป
ทั้งท้อแท้ เหนื่อย และโศกเศร้า
มันกลับมาอีก ยาวนานและรุนแรงกว่าเดิม
ยังหาคำตอบไม่ได้ว่าจะเป็นยังไงต่อไป

ไม่หนีมัน ก็เผชิญหน้ากับมันซะ

ว่าแต่ถ้าจะหนี จะมีหนทางให้หนีรึเปล่า
และถ้าคิดจะเผชิญหน้า สิ่งที่เราต้องเจอกับมันคืออะไร

รู้ดีว่าการจมอยู่กับความทุกข์และทำร้ายตัวเอง ไม่ได้ช่วยให้ทุกอย่างดีขึ้น
แต่มันก็ยังดีที่มีความรู้สึกอยู่ล่ะนะ
เพราะมันตอนนี้กำลังว่างเปล่าไปหมดแล้ว อย่างน้อย
ถ้าความเจ็บจะพอทำให้นึกได้ ว่าเรายังมีชีวิตอยู่

ก็เท่านั้นละมั้ง...