จบกันไปอีกครั้งสำหรับ Dream Catcher Project
ต้องขอขอบคุณทุกๆคน ไม่ว่าจะเป็นคนดู นักดนตรี เพื่อนๆพี่ๆน้องๆ ที่ไปร่วมงาน

สถานที่อาจจะคับแคบไปบ้าง และตารางเวลาที่ค่อนข้างคาดเคลื่อน
ต้องขอชมสปิริตของทุกๆวง และทุกคนที่อยู่ร่วมงานจนเลิก
จากเที่ยงวันยันเที่ยงคืน กลายเป็นเลิกตีสอง 5555
งานนี้มีการประกวดวงชิงเงินรางวัล โดยวง sixth ได้รับรางวัลชนะเลิศไป
ด้านฝีมือ ทุกวงเล่นได้ดีเกือบเท่าๆกัน แต่กรรมการกระซิบมาว่า ความทุ่มเท
และภาพลักษณ์ของวง ก็สำคัญไม่แพ้ฝีมือ
ส่วนวงไหนที่อยากแก้มือ ก็ขอเชิญได้ในโปรเจคต่อไป (ซึ่งเมื่อไหร่ยังไม่รู้เหมือนกัน เอิ้กกส์)

สรุปรายชื่อวงที่ไปเล่นในงานค่ะ ( ขอโทษด้วยนะคะสำหรับแฟน Ezra ทางวงไม่ได้มาร่วมงานค่่ะ เป็นความเข้าใจผิดของคนจัด แหะๆ )

1. Utopia (dance cover Wondergirl)
2. Taramisu (dance cover Takky&Tsubasa)
3. Sixth (cover X Japan)
4. Mands (cover High and mighty color)
5. Bretrayers (cover L'arc en Ciel & others)
6. Tiramisu (cover Judy & Mary)
7. Six II Dize (cover X Japan)
8. Glass wing (cover X Japan & Anime)
9. Hellion (cover Gazette)
10. Acid (cover Dir en grey)
11. Dirt Bleach (cover Baroque & Ellegarden & others)
12. Rokuban (cover Mucc)
13. Sprinter (cover Nightmare & ตลกคาเฟ่???)
14. Ce' least (cover L'arc en ciel & others)
15. Alian Rose (Acid feat. Hellion & Eak Malerose special!)
16. 99s (cover Ellegarden)
17. Dize Sixth Swinging XXXXX (Sixht feat. Sixth II dize and Glass wing special)

บรรยากาศในวันงานก็เป็นไปแบบกันเองๆ นักดนตรีเยอะมากกกก จนแทบไม่มีที่ให้อยู่กันเลยทีเดียว
มีการแจมเพลงกันข้ามวงเป็นที่หนุกหนาน เดี๋ยวรอรูปมาลงแล้วคงจะได้ชมภาพของแต่ละวงกัน
ได้ข่าวว่างานนี้มีวงที่เจอปรากฏการณ์บางอย่างด้วยที่ชั้นห้องพักนักดนตรี เหอๆๆๆ
ใครที่ต้องการ comment เกี่ยวกับงานเชิญได้ที่ http://www.guboard.us , http://guboard.hi5.com Dream catcher project group น้อมรับทุกคำติชม
จะได้นำมาปรับปรุงการจัดงานในครั้งต่อไป
ตอนนี้ยังคิดอะไรไม่ค่อยออก ไว้นึกอะไรได้จะมาเพิ่มเติมอีกทีนะจ้ะ

thanks you !!!

edit @ 10 Nov 2008 11:10:35 by jejey

edit @ 28 Feb 2008 17:58:52 by jejey

บางครั้ง ถ้าไม่คิดอะไรมาก มันก็คงจะเป็นการปล่อยให้สิ่งๆหนึ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเรา ผ่านพ้นไปง่ายดาย
แต่ถ้ามันไม่ใช่ เรื่องราวเหล่านั้น มันก็มักจะกลายเป็นเข็มเล็กๆ ที่ทิ่มแทงให้เจ็บอยู่เสมอ

เคยรู้สึกกับการที่ถูกหักหลัง
กับการที่เราไว้ใจใครซักคน แต่คนๆนั้นกลับทำให้เราเสียความรู้สึก
จะเรียกได้ว่าเป็นความโง่ของเราเอง หรือจะให้บอกว่าคนๆนั้นเลว?

ก็ถามตัวเองบ่อยๆเหมือนกันว่า
ทำไมสิ่งเหล่านี้ถึงได้เกิดขึ้นราวกับการฉายหนังซ้ำไปซ้ำมา
ทั้งๆที่คิดว่ามันควรจะจบได้แล้ว แต่ก็ไม่

หลายต่อหลายหนที่เราทอดถอนใจโดยที่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร
การเฝ้ามองคนที่เดินผ่านเราไป
แล้วก็ย้ำคิดในความรู้สึกของตัวเองว่า
ชีวิตคนเราล้วนแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง
แล้วจะไปเอาอะไรกับมันมากมายนักล่ะ

คล้ายๆกับการที่คนเราเลือกเกิดไม่ได้
และถึงแม้จะสามารถเลือกทำให้บางอย่างได้
เลื่อกที่จะคบเพื่อนแบบไหนก็ได้
แต่บางครั้ง การเลือกของเรา มันก็เหมือนกับเลือกไม่ได้เสียมากกว่า

คงทำได้แค่ทำใจให้คิดว่ามันไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น
ให้มันผ่านพ้นไปอีกวัน อีกหลายๆวัน อีกเดือน อีกปี
จนกว่าจะลืมมันไปจริงๆนั่นแหละ

PLS JOIN ME AT ======= http://guboard.hi5.com========
add contact then join Guboard group

 SEE YA!!!

jj

ตอนนี้กุทำงานเหนื่อยมั่กมากกกกก

ไม่ได้เล่นเนตมาหลายเดือนแล้ว

บอร์ดกูก้อเลยหายสาปสูญไปด้วย

แต่ยังไงก้อเฟิร์มว่าจะกลับมาแน่ๆ

(อีกกี่ปีไม่รุว่ะ)

คิดถึงน๊า

(จาบอกว่า นี่เปนเวบเดวที่กุแอบเข้าจากเนตที่ทำงานได้ว่ะ แสรดดดดด)

โทษทีนะ พอดียังไม่ได้จ่ายค่าโฮส เลยโดนปิดเวบขั่วคราว แต่โดเมน gumove.com

จะยังไม่หายไปไหนแน่นอนคับ ขอเวลาจัดการชีวิตอีกแป้บนึง รับรองว่าจะกลับมาขัวร์ๆ

โทษทีนะทุกคน

เจ่เจ้

edit @ 25 Nov 2007 23:52:24 by jejey

ไม่ได้มาเขียนนานมากเหมือนกัน หลังจากที่ผ่านมาก็ทำแต่งานๆๆๆๆ
เก็บเงินไปหาลูกๆ 5555
ไลฟ์คราวนี้รู้สึกว่ามันช่างยาวนานเหลือเกิน
ถึงแม้ว่าจะเป็นรอบสุดท้ายของปีนี้
ใจหายเหมือนกันนะ เหมือนกับสิ่งที่เรารัก เริ่มที่จะแตกสลายไปทีละน้อย

ทั้งตัวของตัวเอง ทั้งFAKE? ทั้งคนที่เรารัก ทั้งครอบครัว เพื่อน และความหวัง

คำถามที่ถามตัวเองหลายต่อหลายครั้งว่าทำไม ทำไม และ ทำไม
ทำไมเรื่องพวกนี้จะต้องมาเกิดกับเราด้วย
และทำไมมันถึงไม่ผ่านไปเสียที
คิดไปคิดมา เหตุการณ์แบบนี้เคยเกิดขึ้นมาครั้งนึงแล้ว
และมันก็ยากเย็นเหลือเกิน กว่าจะผ่านมันไปได้

ความรู้สึกที่ว่า แทบไม่อยากจะหายใจอีกต่อไป
ทั้งท้อแท้ เหนื่อย และโศกเศร้า
มันกลับมาอีก ยาวนานและรุนแรงกว่าเดิม
ยังหาคำตอบไม่ได้ว่าจะเป็นยังไงต่อไป

ไม่หนีมัน ก็เผชิญหน้ากับมันซะ

ว่าแต่ถ้าจะหนี จะมีหนทางให้หนีรึเปล่า
และถ้าคิดจะเผชิญหน้า สิ่งที่เราต้องเจอกับมันคืออะไร

รู้ดีว่าการจมอยู่กับความทุกข์และทำร้ายตัวเอง ไม่ได้ช่วยให้ทุกอย่างดีขึ้น
แต่มันก็ยังดีที่มีความรู้สึกอยู่ล่ะนะ
เพราะมันตอนนี้กำลังว่างเปล่าไปหมดแล้ว อย่างน้อย
ถ้าความเจ็บจะพอทำให้นึกได้ ว่าเรายังมีชีวิตอยู่

ก็เท่านั้นละมั้ง...

ไม่มีไรมาก วันนี้ให้อารมณ์เหมือนกับเจอ call โรคจิต
อย่างที่เคยบอกว่าไอ้เจ้ทำงานเป็น call agent ให้กับ air lineๆ หนึ่ง
แล้วก็มักจะมีคนโทรเข้ามาreconfirm flight อยู่เป็นประจำ
แต่วันนี้ ปรากฏว่ามีคนโทรเข้ามาถามเกี่ยวกับไฟล์ๆหนึ่ง บ่อย มากกก

"พี่ โทษนะคะ ไฟล์ทxxx มีผู้โดยสารที่ชื่อ ชอง ... ซีวอน มั้ย"
"เช็คชื่อผู้โดยสารหน่อยค่ะ ชื่อ c.. siwon..."

" ถามรายชื่อหน่อยค่ะว่า siwon...มาไฟล์ทนี้รึเปล่า.."

โว้ยยยยย จะวอนอะไรกันนักหนา สายที่สี่ที่ห้า แม่งก็วอน(ตีน)อยู่นั่น
แต่ก็เออ..ว่ะ ชื่อคุ้นๆ
เพิ่งมาเก็ทว่าเป็นดาราเกาหลี
อ่ออ โทษทีนะคะ บังเอิญกุไม่ใช่พวกเกาหลัง ไม่เคยดูหนังเกาหลี
แต่ถ้าเกา...(ปี้บบ) อันนี้บ่อยค่ะ 55555 (คัน)

ไม่มีไรมาก คนเค้าเป็นแฟนก็ต้องติดตามข่าวกันเป็นธรรมดา
แต่ถ้าจะถามว่า แล้วเมิงเอามาเล่าด้วยความรุสึกยังไงละวะ..

ขอตอบ... กุรำคาญ

5555

ปายนอนละ

วันนี้เดินทางไกลกันซักหน่อย เพราะต้องใช้ตั๋วjr railpass ที่ซื้อมาให้คุ้ม
เป็นตั๋ว7วันน่ะ เริ่มใช้ตั้งแต่วันที่26 หมดอายุวันที่1 เพราะงั้นก็เลยต้องลากสังขาร
แล้วไปที่ๆนึง ที่เคยให้คำสัญญากับคนๆหนึ่งไว้ ว่าถ้าคราวหน้าไอ้มีโอกาสมาญี่ปุ่น
ก็จะไปเยี่ยมอีกนะ..

เริ่มจากขึ้นชินกังเซนไปที่โยโกฮาม่า แล้วต่อรถไฟเอกชนอีกคนละพันกว่าเยนไปที่
สถานี Miura Kaikan จากนั้นก็ต่อรถบัสสาย 32 หรือ 35 ไปอีกประมาณ 15 นาที
และพอลงจากรถบัส ก็เดินเท้าต่อไปอีกประมาณ 20 นาที

ใครที่เคยอ่านบันทึกของทริปที่แล้วคงจะรู้กันแล้วล่ะว่าวันนี้ไอ้เจ้กับเอ้จะไปไหนกัน
ไม่รู้ก็บอกให้อีกทีละกัน วันนี้เราสองคนมาเยี่ยมหลุมศพของฮิเดะซังกันคับ

แฮ่~ มาถึงแล้วนะคร้าบบ

ครั้งแรกที่มา ให้ความรู้สึกว่ามันไกลจังนะ ไหนจะต้องนั่งรถไฟเป็นชั่วโมงจากโตเกียว
ต้องมาต่อรถบัส แล้วยังต้องเดินเท้าต่ออีกตั้งนาน
แต่พอกลับมาอีกครั้ง มันก็รู้สึกว่าไกลอยู่ดี (-.-** แล้วมันจะพูดทำไมวะเนี่ย)
ก็จะบอกว่า ถึงจะไกลแต่พอได้มาแล้วมันก็รู้สึกดีไง เพราะวิวมันสวยน่ะ แหะๆ..

ข้างทางของปีที่แล้ว จำได้ว่าปลูกแตงโมนะ แต่สำหรับปีนี้ ปลูกหัวไชเท้าล่ะ
หัวใหญ่มากกกกก จนอยากจะขโมยกลับไปต้มกินที่โรงแรม TvT

อันนี้ป้ายหินตรงหน้าประตูทางเข้า

อากาศในปาร์ควันนี้ดีมากๆเลย ท้องฟ้าสดใส ทะเลก็สีสวย แดดอุ่นๆ
ที่สำคัญ ดอกบ๊วย(ume)กำลังบานสะพรั่งเลยทีเดียว
ยื่นจมูกเข้าไปใกล้ๆก็จะได้กลิ่นหอมอ่อนๆ

อยากจะบอกว่าตอนแรกเข้าใจผิดว่าดอกบ๊วยคือซากุระ เอาไปป่าวประกาศกะเพื่อนว่า
เฮ้ยย ซากุระบานแว้ววว (เกิดมาไม่เคยเห็น) แต่มารุที่หลังว่ามันไม่ใช่นี่หว่า -.-"
(หน้าแตกไปไม่รุเท่าไหร่แล้ว)

หลุมศพวันนี้ก็ยังสวยงามเหมือนคราวที่แล้วที่มา ดอกไม้เต็มไปหมดเลย
ก่อนหน้านั้นมีคนมาไหว้ด้วย เพราะมีธูปจุดเอาไว้
เดินเล่นในปาร์คกันซักพัก ถ่ายรูปสวยๆมาเยอะเลย

คิดว่าปีหน้าคงจะไม่มีโอกาสไปแล้วล่ะ เพราะเงิน+วันหยุด ใช้ไปจนหมดเกลี้ยงแล้ว
(แถมติดลบอีกตะหาก)

อันนี้เป็นรูปทางเดินขึ้นเนินจะไปหลุมศพ

จากด้านบนมองลงไปจะเห็นทะเลไกลๆ

มีศาลาเล็กๆ มืดตึ้ดตื๋อไว้ให้นั่งจีบกันด้วย เหอะๆๆ

ก็ใช้เวลาเดินเล่นในนั้นซักพัก จนท้องฟ้าเริ่มจะเปลี่ยนสี เลยตัดสินใจเดินกลับไป
ขึ้นรถบัสก่อนที่จะค่ำ ใกล้ๆกับสถานีมีร้านร้อยเยนด้วย ก็แวะซื้อขนมนิดๆหน่อยๆ
กลับไปกินที่ห้อง ขากลับที่จะต้องผ่านทุ่งหัวไชเท้า ก็ยังอดทำตาละห้อยใส่กองหัวไชเท้า
ที่นอนอ้อยอิ่งเป็นกองๆอยู่ริมทางไม่ได้ โว้ยยย อยากกินนนนน
(เป็นพวกคลั่งหัวไชเท้า -.-")

อ่านะ พอซื้อของเสร็จ ก็กลับจาก yokosuka มาแวะกินข้าวแถวๆสถานีโยโกฮาม่า
เป็นร้านข้าวหน้าเนื้อราดชีส??
ชีสจริงๆน๊า~ มันก็อร่อยดีนะคับ แต่แอบเลี่ยนเหมือนกัน -.-"
วันนี้ยังไม่ได้อัพรูปเพิ่ม ก็แปะโป้งเอาไว้อีกเอนทรี
รีบๆมาเขียนก่อนจะลืม เหอๆๆๆ
รุสึกว่าขยันเหลือเกิน เพิ่งกลับจากทำงานนะเนี่ย -.....--
พรุ่งนี้มาต่อละกัน ฮ้าวววว
ง่วงละ~